មេធ្មប់ដែលប្រម៉ាញ់ក្រុមគោលដៅជាស្ត្រី គឺជារឿងសាមញ្ញនៅភាគក ណ្តាលប្រទេសឥណ្ឌា។ ហើយ រដ្ឋកុលសម្ព័ន្ធ Chhattisgarh គឺជារដ្ឋមួយក្នុងចំនោមរដ្ឋទាំងនោះ ដែលមានចំនួនករណីនេះកើតឡើង ខ្ពស់បំផុត។
ស្ត្រីដែលត្រូវរងការប្រកាន់ថាជាអាបធ្មប់ ជារឿយៗត្រូវបានគេទំលា ក់កំហុសដាក់នៅពេលមានការ ឈឺថ្កាត់ ស្លាប់ ហើយសូម្បីតែដំណាំមិនល្អក៏ដោយ។ មនុស្សជាច្រើននាក់ត្រូវបានសំលាប់ជារៀងរាល់ ឆ្នាំ លើករណីសង្ស័យថាជាអាបធ្មប់។ រដ្ឋបានដាក់ចេញនៅកិច្ចការពារអំពើអាបធ្មប់ក្នុងឆ្នាំ២០០៥ តែការប្រព្រឹត្តនៅតែបន្ត។ Gayatri Parameswaran បានធ្វើដំណើរទៅរដ្ឋ Chhattisgarh ទៅជួបក្រុមមនុស្សដែលធ្វើការដើម្បីលុបបំបាត់ជំនឿមិនពិតទាំងនេះ និងការពារស្ត្រីដែលរងការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ នោះ។ កញ្ញាចាបកវី ជូនសេចក្ដីប្រែសម្រួល។
វាជារសៀលថ្ងៃអាទិត្យ នៅអាគារសន្ទរកថាមួយនៅសកលវិទ្យាល័យរដ្ឋ គឺពោរពេញដោយនិស្សិតដែលភាគច្រើនមកពីតំបន់កុលសម្ព័ន្ធជុំវិញនោះ។
នៅលើឆាក វេជ្ជបណ្ឌិត Dinesh Mishra កំពុងបង្ហាញពីការពិសោធន៍មួយ។ គាត់ជាវេជ្ជបណ្ឌិត ដែលដឹកនាំអង្គការមួយដែលប្រឆាំងនឹងការយាយីលើស្ត្រីដែលរងការចោទប្រកាន់ថាជាមេធ្មប់។ គាត់បាន ច្របាច់ក្រូចឆ្មារមួយចំណិត ដាក់លើសន្លឹកក្រដាសពណ៌ស។ ការដកស្រង់ បានបន្សល់ទុកស្នាម ប្រឡាក់ពណ៌ក្រហមនៅលើក្រដាស ដែលវាមើលទៅដូចជាឈាមពិតៗ។
ឧបាយកលនេះហាក់ដូចជាសាមញ្ញទៅហើយសំរាប់សិស្ស ដូចដែលគ្រូពេទ្យតាមភូមិតែងតែសំដែងថាវាជា អំពើអាបធ្មប់ នៅតែជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌ឥណ្ឌា។ គាត់ពន្យល់ថា នេះជាប្រតិកម្មគីមីមិនមែនជាអំពើធ្មប់នោះទេ។ ដោយបានឆ្លងកាត់ករណីរាប់រយរបស់ស្ត្រីដែលត្រូវចោទប្រកាន់ថា ជាអាបធ្មប់នោះ លោកវេជ្ជបណ្ឌិត Mishra មានប្រសាសន៍ថា មូលហេតុចម្បងគេបង្អស់លើបាតុភូតនេះ គឺការខ្សត់ ខ្សោយខាងការអប់រំ។
“នៅChhattisgarh ស្ទើរតែ៩៩.៩% នៃករណីទាំងអស់លើការ ចោទប្រកាន់លើអំពើអាបធ្មប់ដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ គឺដោយសារតែការឈឺថ្កាត់ និងជំងឺ។ មូលហេតុធំ ជាងគេបង្អស់សំរាប់ “បាតុភូតអាបធ្មប់នេះ” គឺជំនឿងងឹតងងល់ អនក្ខរកម្ម និងខ្វះការយល់ដឹង។ ប្រជាជនមិនត្រូវបានផ្តល់ព័ត៌មាននានាពីជំងឺ។ ពួកគេគិតថា នរណាម្នាក់អាចធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ដោយសារ នរណាម្នាក់បានធ្វើធ្មប់។ យើងបាននិយាយទៅកាន់មនុស្សទាំងនេះ ហើយប្រាប់ពួកគេថា រាល់ជំងឺ និងវិបល្លាសនានា មានមូលហេតុវិទ្យាសាស្ត្ររបស់វា។ យើងប្រាប់ពួកគាត់ថា គ្មាននរណាម្នាក់ឈឺ ដោយសារបុគ្គលណាម្នាក់ធ្វើធ្មប់នោះទេ។ មនុស្សធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ដោយសារតែបាក់តេរី ឫផ្សិត ឫ មេរោគ។ យើងស្នើឲ្យពួកគេមើលមីក្រូទស្សន៍ ហើយមើលថាតើអ្វីៗទាំងនេះមើលទៅយ៉ាងម៉េច។ យើងស្នើឲ្យពួកគេអានសៀវភៅសិក្សារបស់ក្មេងៗ។
ដោយធ្វើការនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យឯកជន វេជ្ជបណ្ឌិត Mishra ជួបជាមួយអ្នកជំងឺជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ពួកគេ មួយចំនួន គឺជាជនរងគ្រោះរបស់គ្រូពេទ្យក្លែងក្លាយតាមភូមិ។
“ខ្ញុំបានជួបអ្នកជំងឺម្នាក់ដែលគាត់មិនអាចដើរបាន ដោយសារ គាត់គាត់ខ្វិនជើងទាំងពីរ។ អ្នកភូមិដែលនៅជុំវិញគាត់ជឿថា នរណាម្នាក់បានធ្វើធ្មប់ដាក់គាត់។ គាត់ បានទៅរកគ្រូធ្មប់នៅក្នុងភូមិ ឫគ្រូពេទ្យក្លែងក្លាយដែលបានប្រាប់គាត់ថា គេអាចជួយសង្រ្គោះគាត់ពី ការស្លាប់បាន។ ចាប់តាំងពីអ្នកជំងឺមិនអាចធ្វើដំណើរមកមន្ទីរពេទ្យបាន ខ្ញុំបានទៅតាមភូមិជាមួយមិត្ត ភ័ក្រ្តរបស់ខ្ញុំ។ អ្នកភូមិបានប្រាប់ខ្ញុំថា ពួកគេបានព្យាបាលបុរសនោះ។ តែខ្ញុំបានរកឃើញថា គ្រូពេទ្យ ក្លែងក្លាយតាមភូមិទាំងនោះ គ្រាន់តែធ្វើពិធីក្លែងក្លាយលើគាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេបានសែងអ្នកជំងឺដាក់ លើរទេះគោ នាំទៅរកគ្រូពេទ្យក្លែងក្លាយទាំងនោះ ហើយពួកគេបានឲ្យលុយគ្រូក្លែងក្លាយនោះពី២០០ ទៅ៤០០ដុល្លារ។ ពួកគេបានលក់គ្រឿងអលង្ការរបស់ពួកគេដើម្បីថ្លៃចំណាយនោះ ឫក៏ចងការគេដើម្បី បានលុយប្រភេទនោះ។ ពួកគេក្រីក្រណាស់ ជាមនុស្សដែលងាយរងគ្រោះ។
ហើយនៅពេលអ្នកជំងឺមិនត្រូវបានព្យាបាល គ្រូពេទ្យក្លែងក្លាយទាំងនោះតែងតែទំលាក់កំហុសដាក់ នរណាម្នាក់នៅក្នុងភូមិនេះ ដែលជារឿយៗគឺស្ត្រី ទើបបណ្តាលឲ្យមានជំងឺ។ ស្ត្រីដែលរងការចោទ ប្រកាន់ ភ្លាមនោះត្រូវរងការយាយីពីអ្នកភូមិ។
សារព័ត៌មានក្នុងស្រុកបានរាយការណ៍ថា មានមនុស្សអាបធ្មប់ ច្រើនជាង២០០នាក់នៅទូទាំងប្រទេសឥណ្ឌាជារៀងរាល់ឆ្នាំ។
Chhattisgarh បានដឹកនាំកិច្ចប្រជុំរួមជាមួយរដ្ឋពីរបីទៀតរបស់ឥណ្ឌាភាគកណ្តាល និងភាគខាងកើត។
ក្នុងឆ្នាំ២០០៥ រដ្ឋបានដាក់ចេញកិច្ចការពារអាបធ្មប់ ដែលត្រូវកាត់ទោសរយៈពេល៣ឆ្នាំលើអ្នកដែលចោទប្រកាន់ថាស្ត្រីបានធ្វើអំពើអាបធ្មប់ទាំងនោះ។
ស្ត្រី៣នាក់នៅ Lachkera ដែលជាភូមិតូចមួយចំងាយប្រហែល៨០គីឡូម៉ែត្រពីរដ្ឋធានីរបស់រដ្ឋ បានប្រយុទ្ធប្រឆាំងដើម្បីសិទ្ធិសេរីភាពរបស់ពួកគេ ដោយប្រើប្រាស់ច្បាប់នេះ។
កាលពី១២ឆ្នាំមុន អ្នកភូមិបានចោទប្រកាន់ពួកគាត់ថាបានធ្វើអំពើធ្មប់ ដោយសារតែការប្រយុទ្ធនៅក្នុង ភូមិលើបញ្ហាសាសនា។ Teerath Bai ប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះ។
“ពួកគេបានយកខោអាវខ្ញុំទាំងអស់ ហើយ ដុតវាចោល។ ហើយនៅទីនោះ ពួកយើងអង្គុយដោយគ្មានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរនៅចំពោះមុខអ្នកភូមិ ដោយ គ្មានខោអាវ។ ពួកគេបានកោរសក់របស់ខ្ញុំ។ ពួកយើងបានយំ ពួកយើងទាំងបីនាក់ជាស្ត្រី។ គ្មាននរណា ម្នាក់ ក្នុងនាមព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីបញ្ឈប់រឿងទាំងនេះទេ។ ហើយមិត្តរបស់ខ្ញុំ Bisahin Bai កំពុងមានរដូវ ហើយបន្តធ្លាក់ឈាមនៅទីនោះ។ អ្នកមើលនាំគ្នាអង្គុយ ហើយសើច និងទះដៃ។ ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ! បន្ទាប់មក ពួកគេឲ្យយើងលោតចូលក្នុងភ្លើង “ ឆាប់លោតទៅ ឆាប់លោតទៅ”។ យើងបានបដិសេធ ហើយភ្លាមនោះពួកគេបានប្រកាសនៅក្នុងភូមិថាៈ “ អ្នកគ្រប់គ្នាបិទទ្វារ ហើយស្ត្រីៗត្រូវស្នាក់នៅក្នុង ផ្ទះ។ មេធ្មប់ទាំងនេះនឹងដើរអាក្រាតខ្លួននៅក្នុងភូមិ។” ពួកគេដើរហែក្បួនពួកយើងដើរស្រាតនៅជុំវិញ ភូមិ។ ឱព្រះជាម្ចាស់អើយ!
ពួកគេត្រូវធ្វើឲ្យអាម៉ាស់មុខ និងវាយដំដូចសត្វតិរច្ឆានអស់រយៈពេល៨ម៉ោង។ ពួកគេសំណាងណាស់ ដែលនៅរស់។ នៅក្នុងករណីជាច្រើន ការចោទប្រកាន់លើករណីអាបធ្មប់ ត្រលប់ទៅជាគ្រោះកម្មទៅ វិញ។ មន្ត្រីរដ្ឋនិយាយថា ស្ត្រីបួនដប់នាក់ត្រូវបានសំលាប់ជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ ជាមួយនឹងជំនួយពីអង្គការ សិទ្ធិស្ត្រីក្នុងស្រុក Teerath Bai បានលើកយកករណីរបស់នាងទៅតុលាការក្នុងឆ្នាំ២០០៦។
Shashi Sail ដឹកនាំក្រុមស្ត្រីដែលជួយសម្រួលនៅអំឡុងពេលកាត់សេចក្តី។
“វាជាច្បាប់ដែលវិជ្ជមាន វាជាការជួយគាំទ្រស្ត្រី។ វាបានធ្វើរឿង រ៉ាវល្អៗសំរាប់សង្គម ដែលពេលនេះមានក្តីព្រួយបារម្ភដែលថាច្បាប់នេះអាចត្រូវបានប្រើ។ សំរាប់ស្ត្រី ដែលបានរងគ្រោះ ឫត្រូវបានចោទប្រកាន់ថាធ្វើអំពើធ្មប់ យើងបានភស្តុតាងបង្ហាញពីការប្រែប្រួលនៅ ក្នុងអាកប្បកិរិយារបស់ពួកនាង ដែលនាងមិនមានអារម្មណ៍មានសង្ឃឹមអ្វីទៀតនោះទេ ហើយជាមួយ នឹងការគាំទ្រតិចតួច ការគាំទ្រខាងសីលធម៌ និងលើកទឹកចិត្តពីអង្គការ គឺអង្គការស្ត្រី នាងបានត្រៀម ខ្លួនរួចរាល់ហើយ ដើម្បីដើរគ្រប់ផ្លូវទាំងអស់ឆ្ពោះទៅរកយុវត្តិធម៌។
គួរឲ្យកោតសរសើរ ពួកគេបានក្លាយជាស្ត្រីទីមួយដែលបានឈ្នះនៅក្នុងករណីនេះ។ តែបុរស៧នាក់ ដែលត្រូវបានផ្តន្ទាទោសពីបទរំលោភបំពានពួកគេ បានជាប់គុកតែមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។
ស្ត្រីទាំងនោះបានទទួលប្រាក់ជាង២០០០ដុល្លារជាថ្លៃសងការខូចខាត តែពួកគេទទួលបានតែលុយ សំរាប់ការចំណាយលើថ្នាំពេទ្យប៉ុណ្ណោះ។
យោងទៅតាមក្រុម ការលើកកំពស់ការយល់ដឹងបន្ថែមទៀតពីច្បាប់ ត្រូវការធ្វើសំរាប់វឌ្ឍនៈភាពពិតប្រាកដ។
ត្រឡបប់ទៅសាលសន្ទរកថាសកលវិទ្យាល័យវិញ វេជ្ជបណ្ឌិត Dinesh Mishra ប្តេជ្ញាបន្តអប់រំមនុស្សប្រឆាំងនឹងជំនឿងងឹតងងុលនៅក្នុងអំពើដែលគេហៅថាអំពើធ្មប់។
“អ្វីដែលបានកើតឡើងប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ដែលយើងមានអ្នកទទួលបានការអប់រំយុវជនវ័យក្មេង និងអ្នកដឹកនាំក្នុងស្រុកជាច្រើនដែលយល់ពីអ្វីដែលយើងកំពុងតែធ្វើ។ តែ បរិស្ថាននៅក្នុងភូមិ គឺថាមនុស្សចាស់ៗធ្វើជាប្រធាននៅក្នុងការធ្វើសេចក្តីសំរេចសំខាន់ៗ។ មនុស្ស គោរព និងធ្វើតាមការបញ្ជារបស់មនុស្សវ័យចំណាស់។ ទាំងនេះជាឋានានុក្រមដ៏តឹងរ៉ឹងមួយដែលមិន អាចបដិសេធបាននោះទេ។ ប្រសិនបើគាត់យល់ព្រមថានរណាម្នាក់គឺជាមេធ្មប់ គ្មានក្មេងៗណា មិនថាគាត់មានសមត្ថភាពប៉ុណ្ណានោះទេ អាចបដិសេធបាននោះទេ។
គាត់បានទទួលស្គាល់ថា ផ្លូវនៅតែមានក្រួសថ្មនោះឡើយ។
